Voel jij net als ik ook regelmatig weerstand richting je ouders?
Al mijn hele leven ben ik mantelzorger. Als kind hielp ik mijn ouders met Nederlandse brieven, was ik tolk bij de dokter en regelde ik dingen voor ze dat ze niet zelf konden regelen. Ik deed het, omdat het moest.
Wat ik merk is dat al dat zorgen en regelen een weerstand in mij heeft opgebouwd. Ik merk het aan mijn houding en gedrag richting mijn ouders. Als ze weer met een brief of een andere taak bij mij komen, voel ik de weerstand opkomen, mijn spieren spannen zich aan, er volgt een diepe zucht en mijn gedachte is: “daar gaan we weer….”.
En de toon die ik dan aansla richting mijn ouders is niet altijd vriendelijk. Daar voel ik mij regelmatig schuldig over.
Het lijkt wel alsof de liefde die ik voor ze voel bedekt is met een laag weerstand.
Een weerstand die ik al zo lang bij mij draag, na jaren van verantwoordelijkheid. Want ergens verlang ik naar ouders die voor mij zorgen in plaats van andersom. En tegelijk weet ik dat dit niet gaat veranderen. Nu mijn ouders ouder worden neemt de mantelzorg alleen maar toe.
Ik hoor dit vaker bij andere tweede generatie Chinese Nederlanders.
Wat nu wel verandert is, is mijn bewustzijn.
Ik herken mijn weerstand eerder. Ik probeer even stil te staan, adem te halen en te erkennen wat er eigenlijk onder zit: mijn eigen behoefte om gezien en verzorgd te worden.
In plaats van mezelf te verliezen in weerstand, probeer ik nu anders te reageren. Zacht naar mezelf te zijn en daarna naar mijn ouders en de situatie.
Soms betekent dat ook dat ik mezelf mag geven wat ik vroeger miste.
Alsof ik op dat moment mijn eigen ouder ben.
Herken jij dit gevoel ook? En hoe ga jij hiermee om?
