Als vrouw die opgroeide in twee culturen, heb ik geleerd alles zelf op te lossen.
De steun van mijn ouders heb ik niet zo gevoeld. Zij waren vooral bezig met overleven in een nieuw land. Ik werd daardoor vroeg volwassen. Vaak voelde ik mij er alleen voor staan en dat maakte eenzaam.
Sinds ik zelf moeder ben, besef ik hoe belangrijk steun is in de ontwikkeling van een kind.
Steun biedt de bedding waarin een kind leert voelen, vertrouwen, verbinden en zichzelf te ontwikkelen. Wanneer je dit als kind hebt gemist, wordt het vanzelfsprekend om zelf alles te dragen. Lang voelde ik dan ook: ik heb geen steun nodig. Ik doe het wel zelf.
Steun vragen voelde als zwakte, een bewijs dat ik het niet zelf kan. Maar dat is het niet.
Wanneer je je gesteund voelt, ontstaat innerlijke veiligheid. De boodschap is: ik mag er zijn met alles wat ik voel, denk en nodig heb. Vanuit die veiligheid durf je te ontdekken wie je werkelijk bent, los van verwachtingen of aanpassing.
Steun betekent:
-iemand die blijft
-iemand die luistert zonder te sturen
-iemand die je serieus neemt
Niet om je te redden, maar om naast je te staan terwijl jij je eigen weg vindt. Het zorgt dat je je niet alleen voelt, dat je je gezien en gehoord voelt.
Steun werkt helend, zelfs met terugwerkende kracht.
Hoe laat je steun toe in je leven?
Merk op wat je automatisch tegenhoudt. Gedachten als “ik wil niet tot last zijn” of “ik moet dit zelf kunnen” zijn oude beschermlagen. Zie ze, maar laat ze niet beslissen.
Benoem je behoefte: “Ik heb nu behoefte aan iemand die luistert.”
Begin klein en concreet: vraag iets kleins zodat je lichaam kan ervaren dat steun veilig kan zijn.
Sta stil bij wat het je kost om alles alleen te doen. Vraag jezelf: Wat zou lichter worden als ik dit niet alleen draag?
Oefen met ontvangen zonder te compenseren. Zeg simpelweg dank je en laat het binnenkomen, zonder het meteen goed te willen maken of terug te geven.
Je hoeft dit niet alleen te doen. Steun toelaten is een daad van kracht, geen zwakte.
