De schaarste-mindset van mijn ouders bepaalde jarenlang mijn portemonnee.
En ik wist het niet eens.
Dat interne stemmetje dat bij elke uitgave riep: “Te duur. Niet de moeite waard. Spaar liever op.”
Ik betrapte mezelf er jarenlang op. Zelfs bij een bibliotheekabonnement. Terwijl ik het gewoon kon betalen.
Totdat ik begreep waar het vandaan kwam.
Een schaarste-mindset is een patroon waarbij je de wereld ervaart vanuit een gevoel van tekort. Van geld, tijd, veiligheid of kansen. En migratie is bij uitstek een ervaring die dat activeerde, op meerdere lagen tegelijk. Materieel, sociaal, psychologisch en informatief.
Ik herken het bij mijn ouders en hun Chinese vrienden. Alles draait om hard werken, weinig uitgeven en zoveel mogelijk sparen. Mijn moeder loopt nog steeds langs verschillende winkels voor de beste aanbiedingen. Ook nu ze met pensioen is en het zich echt kan veroorloven. De mindset bleef. Lang nadat de noodzaak verdween.
Wat ik ontdekte: die mindset is overdraagbaar.
Van ouder naar kind. Zonder woorden. Gewoon door wat je meekrijgt, wat je ziet, wat je voelt in huis.
Nu begrijp ik waar dat stemmetje bij mij vandaan komt.
En ik weet ook: het is geen karaktertrek.
Het was een overlevingsstrategie van mijn ouders en het heeft geholpen. Maar wat hen hielp te overleven, kan voor de volgende generatie een belemmering worden.
Nu ik het herken, kies ik bewust.
Bij elke aankoop hoor ik het stemmetje nog, maar ik luister er niet meer automatisch naar. Ik voel of ik iets echt wil. Word ik hier blij van? Als het antwoord ja is, gun ik het mezelf.
Want ik weet nu: er is genoeg. Genoeg geld. Genoeg tijd. Genoeg ruimte. Genoeg liefde voor mij.
Wat heb jij nodig om te geloven dat er genoeg is?
